Dwa rodzaje przeżyć najczęściej wskazywanych jako te, które doprowadziły jednostkę do podjęcia samouszkodzeń, to wykorzystanie seksualne oraz zaniedbania opieki. Nadużycia emocjonalne również były zgłaszane przez sporą liczbę kobiet, a jedna czwarta z nich doznała fizycznej przemocy. Niektóre z nich często były świadkami aktów przemocy w swej w rodzinie, ale same nie uległy żadnym fizycznym nadużyciom. Znaczące straty w dzieciństwie polegały na śmierci rodziców lub rodzeństwa oraz długotrwałej bądź trwałej rozłące z jednym lub obojgiem rodziców. W wypadku wielu kobiet choroba lub alkoholizm rodziców prowadziły do zaniedbania ich potrzeb i/lub do konieczności opiekowania się rodzicami od wczesnych lat. Moja mama ciągle chorowała. Miała ciężką epilepsję, a poza tym często wpadała w straszliwą depresję i wtedy cały czas płakała. Jej choroby były czymś bardzo wstydliwym i musieliśmy udawać, że wszystko jest w porządku. Problemem, który według doniesień wielu kobiet często wpływał na pogorszenie się ich sytuacji w dzieciństwie, był brak komunikacji w rodzinie. W niektórych rodzinach dopuszczalne były wprawdzie rozmowy na tematy praktyczne oraz dysputy intelektualne, ale uczucia i wszelkie problemy objęte były tabu.