W wypadku osób, które zaczynają się uszkadzać w okresie dorastania bądź nawet we wczesnym lub późnym dzieciństwie (stanowią one większość ludzi dokonujących samouszkodzeń, o czym przekonaliśmy się w rozdziale pierwszym), przyczyny tych zachowań naturalnie tkwić muszą gdzieś w pierwszych latach życia. Samouszkodzenia, do których dochodzi dopiero w wieku dorosłym, także często zdają się wiązać z doświadczeniami dzieciństwa, ale przecież wydarzenia życia dorosłego również mogą prowadzić do ich wystąpienia. Jak dotąd, stosunkowo niewielu autorów analizowało wpływ doświadczeń życia dorosłego na występowanie zachowań samouszkadzających. Greenspan i Samuel (1989), opierając się na niewielkiej próbie, uważają, że do samouszkodzeń może dojść po doznanym w życiu dorosłym gwałcie lub innym urazie, niezależnie od doświadczeń z dzieciństwa. Tymczasem Pitman i Lyons ustalili, że samouszkodzenia mogą pojawić się w następstwie urazu wojennego. Głównym celem tego badania było pogłębienie zrozumienia samouszkodzeń poprzez dokładne przyjrzenie się temu, jak uczestniczki badania interpretują własne doświadczenia.